Przeczytaj jak Bóg działa, gdy masz naście lat...

Bóg jest ze mną codziennie ...
Jestem uczennicą gimnazjum i chcę powiedzieć, ze Bóg działa w moim życiu każdego dnia. Kiedy rano wstaję modlę się by Bóg był ze mną. Wiem, że On o mnie nie zapomni i będzie mi błogosławił. Idąc do szkoły często nucę pieśni by oddać chwałę Panu Bogu. Zawsze czuję Jego obecność przy mnie, wiem, ze pomaga mi na zajęciach. To On daje mi mądrość na sprawdzianach lub przy odpowiedzi ustnej. Na Nim na pewno się nie zawiodę, bo tylko ON wie czego najbardziej potrzebuję. W domu pomaga mi być posłuszną rodzicom, nie kłócić się z rodzeństwem. On zna mnie najlepiej. Kiedy jestem samotna mogę liczyć na Jego obecność. Kiedy zadaję pytania, zawsze otrzymuję odpowiedzi. Tylko Bóg jest moją ucieczką w chwilach trudnych i ciężkich. Wiem, że życie z NIM jest największym szczęściem. Doświadczam tego codziennie.

 

Z Jezusem na olimpiadę historyczną...
Chciałabym opowiedzieć o tym, jak Bóg zadziałał w moim życiu, czyniąc mnie przez to szczęśliwą i pełną radości. Jednym z moich ulubionych przedmiotów jest historia. Przez rok przygotowywałam się do olimpiady historycznej poświęcając swój czas i zostając w szkole po lekcjach. O dokładnym jej terminie dowiedziałam się 5 dni wcześniej i byłam nieco zaskoczona. Pięć dni nauki dziewięciu wieków historii państwa polskiego to naprawdę niewiele, tym bardziej, że oprócz tego istnieją jeszcze inne obowiązki. Ale złożyłam ufność w Panu i poprosiłam Go o pomoc w „wykuciu” tego wszystkiego. Oddałam to Jemu, wierząc, że mnie wysłucha i jeżeli taka będzie Jego wola sprawi, że mi się powiedzie. Wiedziałam, że Bóg chce dla mnie tego co najlepsze więc przestałam się martwić i bać. W dzień konkursu Jezus wlał w moje serce ogromny pokój. Lecz kiedy zaczęłam go pisać przeraziłam się – były tam rzeczy o których nie miałam pojęcia. Napisałam to co wiedziałam. Mimo wszystko nie smuciłam się lecz cieszyłam się z tego co mam. Nie poszło mi dobrze, ale wierzyłam, że w tej porażce Bóg ma jakiś plan. Po paru dniach podbiegła do mnie koleżanka gratulując mi trzeciego  miejsca w tym konkursie. Byłam w szoku. Wiedziałam jednak, że to dzieło Boga. On sprawił, że zajęłam to miejsce. Zrozumiałam też, że On to tak ułożył bym nie miała powodów do dumy i chluby lecz by było to świadectwo Jego działania, które mam wykorzystać dla Jego chwały. Pan ogromnie mnie rozradował tym cudem i napełnił wiarą w Jego dalszą pomoc. Chwała Panu!.

 

 

Z Jezusem potrafię być bezinteresowna ...
Mając 14 lat zostałam obdarzona łaską ujrzenia Prawdy, łaską ujrzenia żywego Boga. Od tego czasu minął zaledwie rok. W ciągu tego roku doświadczyłam o wiele więcej radości niż w przeciągu 14 lat mojego życia. Byłam zwykłą przeciętną nastolatką. Nigdy niczego pod względem materialnym mi nie brakowało. Miałam jednak wewnętrzne rozterki z którymi nie potrafiłam sobie poradzić.  Nie potrafiłam dawać nie oczekując wzajemności, nie potrafiłam angażować się nie oczekując podziękowania, nie potrafiłam darzyć kogoś uczuciem nie oczekując spojrzeń, nie potrafiłam posyłać uśmiechów nie oczekując tego samego, nie potrafiłam słuchać nie oczekując doceniania, nie potrafiłam milczeć nie oczekując miłości... Te wszystkie niespełnione oczekiwania, które pobudzały mój egoizm, sprawiły, że pogłębiało się moje przygnębienie oraz niedowartościowanie. Ale wiecie... To Bóg sprawił, że mamy pragnienia i to także On pragnie je zaspokoić – musimy jedynie Mu je oddać. Ja tak zrobiłam i właśnie wtedy rozpoczął się rok pełen zmian. Jezus zmieniał mnie w tak błyskawicznym tempie, że nie dostrzegałam wówczas tych zmian. Dopiero gdy ktoś zwracał uwagę na moją „inność”  - uświadomiłam sobie, że myślę i postępuję inaczej niż kiedyś. Jezus nauczył mnie bezinteresowności.  Teraz dając cokolwiek – nie mam oczekiwań. I chcąc nie chcąc – zwraca mi się każdy podarunek w dwójnasób, gdyż często ludzie mi się odwzajemniają. Poza tym Pan to widzi i wiem, że zostanie mi to wynagrodzone. Bóg sprawił także, że zmieniłam swoje poglądy, zasady. Teraz nie kierują się najnowszymi trendami jakie narzuca świat, cudzą opinią czy też żądzą sukcesu. Moim życiowym priorytetem jest miłość Jezusa Chrystusa, która jest we mnie i którą mogę wylewać na innych. Budząc się jestem przepełniona nadzieją i wiarą, które dają mi siły na przeżycia kolejnego Bożego dnia zgodnie ze swoim sumieniem. Budząc się mam poczucie bezpieczeństwa, ponieważ Jezusowi oddałam kierownicę mojego życia. Budząc się słyszę głos Boga, który mówi: „Dzisiaj jest to jutro o które się martwiłaś i wszystko jest w porządku.”  Czas łaski nie trwa wiecznie – obyś to właśnie Ty się o tym nie przekonał/a.

 

 

Jezus i zgubiony portfel ...
Przyjęłam Jezusa do mojego życia 2 lata temu. Była to dla mnie niezwykle trudna decyzja do podjęcia, gdyż życie chrześcijanina nie polega tylko na czynieniu dobrych uczynków. Mimo to Jezus obiecał, że nie zostawi mnie w trudnych chwilach, gdyż jestem Jego dzieckiem. Jak każdy miewam trudniejsze momenty lecz On ma zawsze na to radę. Pan również wlewa w me serce radość. Muszę przyznać, że zmieniłam się gdy przyjęłam Jezusa do swego serca, co nie tylko ja zauważyłam. Chcę podzielić się kilkoma drobnostkami jakie Pan mi uczynił.  Nastolatki wiedzą jak wciągające może być oglądanie telewizji czy spędzanie czasu przy komputerze. Ja miałam problem z tym pierwszym. Zawsze po szkole w wolnym czasie włączałam telewizor i patrzyłam na byle co, myśląc, że może akurat za chwilę będzie coś fajnego. Rodzice strasznie się denerwowali, bo nie chciałam im pomagać. Mi to jakoś nie przeszkadzało, ale od ponad pół roku zauważyłam, że nie ciągnie mnie do telewizji. Obecnie już prawie w ogóle nie spędzam czasu przy TV. Jest to dla mnie korzystne, gdyż chodzę do liceum i późno wracam do domu, a gdybym po szkole wracała tylko na TV nie wyrobiłabym się z zadaniem domowym. Kolejną ważną dla mnie zmianą jest to, że dogaduję się z rodzeństwem. Wcześniej strasznie się kłóciłam, denerwowałam rodzeństwo. Teraz jest nam łatwiej, dogadujemy się, kiedy coś wspólnie robimy, idzie szybciej i przyjemniej. Ostatnimi czasy wracając ze szkoły autobusem do domu zgubiłam portfel. Wprawdzie nie miałam tam pieniędzy, ale były tam dokumenty: karta rowerowa, legitymacja, już nie mówiąc, że był to mój ulubiony i jedyny portfel. Wieczorem tego samego dnia zorientowałam się, że go nie mam. Trochę rozpaczałam, modliłam się, napisałam SMSy do znajomych z prośbą o modlitwę. Oczekiwałam chyba natychmiastowego efektu i straciłam nadzieję, że się znajdzie. Potem nadeszły święta i jakoś zapomniałam o tym. Po Sylwestrze i Nowym Roku, już w szkole koleżanki powiedziały mi, że mają dla mnie niespodziankę. Zastanawiałam się co głupiego wymyśliły. Okazało się, że były na PKSie kupować bilet miesięczny i tam zauważyły mój portfel. Kasjerka wypytywała się o moje dane, ale jak usłyszała, że są z tej samej szkoły co ja to dała im portfel. Strasznie się ucieszyłam mówiąc: „Pan jest wielki!”. Pan potrafi robić wielkie rzeczy, także zachęcam Cię do ofiarowania Mu swojego życia. Chwała Panu!

 

Magda

---

dodaj swój komenatarz

  tytuł

  twój nick, imię

  komentarz:

  ocena: 1 2 3 4 5        

---

komentarz: 2 razy, średnia ocena czytelników: 5.00

Kim jesteśmy?
Jesteśmy wspólnotą ludzi, których łączy miłość do Jezusa.

Co robimy?
Naszym celem jest odnawianie relacji z Bogiem oraz rozszerzanie Królestwa Bożego na ziemi.

Naszą radością jest życie z Nim.

Naszym niedoścignionym wzorem i nauczycielem jest Jezus Chrystus.

Naszą pomocą w życiu jest sam Bóg działający w Swoim Duchu Świętym, wspólnota życzliwych ludzi i styl życia wykreowany przez Pismo Święte.

Naszą zapłatą jest życie wieczne w Niebie oraz Boże błogosławieństwo, Jego miłość i przyjaźń już tu na ziemi.